دو روش ساخت لعاب برای لیوان های سرامیکی

دو راه برای ساخت لعاب فنجانی سرامیکی وجود دارد: یکی این که خاک یا سنگ اصلی را ترکیب کرده و از آن استفاده کنید.

دو راه برای ساخت لعاب فنجانی سرامیکی وجود دارد: یکی این که خاک یا سنگ اصلی را ترکیب کرده و از آن استفاده کنید. روش دیگر این است که زمین یا سنگ را مخلوط کرده، آن را با آتش ذوب کرده و سپس به طور ناگهانی سرد کرده و به شکل شیشه در می آید که به آن فریت می گویند. لعاب ساخته شده به این روش به پودر ریز مخلوط شده با آب تبدیل می شود تا آبمیوه ای چسبناک برای آویز کردن بیلت ها شود. اگر خمیر برای چسبیدن به شمش کافی نیست، می توانید دکسترین، گلیسیرین یا سایر مواد آلی چسبنده مانند خمیر کلپ و غیره را در خمیر مخلوط کنید. مقداری از بدنه خالی بلافاصله پس از خشک شدن در هوای آزاد، لعاب آویزان می شود. پیشروی در 800 ~ 900 درجه کلسینه دمای پایین، یعنی به اصطلاح ساده سوزان قبل از حلق آویز لعاب.

روش قبلی "لعاب آویزان سبز" نامیده می شود که در چین بسیار مورد استفاده قرار می گیرد. و چینی خارجی عموماً در روش متأخر به اصطلاح "ساده سوز" استفاده می شود. بنابراین، اولین چیزی که می‌توان یک ظروف چینی را تشخیص داد، نپخته یا نپخته آن است و به طور کلی می‌توان فهمید که ساخت چین است یا خارج از کشور. اما این فقط می تواند به عنوان یک سرنخ نسبتا راحت استفاده شود، البته برای استاد عمومی سرامیک مردم با آن آشنا هستند. برخی از تقلیدکنندگان ژاپنی چینی باستانی عمداً طوری طراحی شده اند که مردم فکر کنند که در یک نگاه آویزان هستند. اگر تصمیمی به تنهایی بر اساس آن گرفته شود، اغلب فریب خوردن آسان است.

هنگام آویزان کردن لعاب، اگر لعاب خالی پخته شود، معمولاً آن را سریعاً داخل آب لعاب خوب می‌ریزند تا لعاب روی سطح لعاب مکیده شود و با قلم مو یا قلم به صورت یکنواخت پوشانده شود. در مورد چای خوری باید سریع پای کاسه را داخل لعاب گذاشت و دو سه بار با عجله بالا و پایین کرد که به آن «روش لعاب زدن» می گویند. اگر بزرگ باشد می توان آن را با چیزی شبیه ملاقه آویزان کرد تا لعاب را پر کند که به طور کلی به آن «روش لعاب ریختن» یا «روش لعاب لعاب» می گویند.

لعاب آویز خام، اگر در داخل و خارج لعاب آویزان باشد، به راحتی بدنه آسیب می بیند، بنابراین لازم است لعاب به داخل تزریق و چرخانده شود، تا پس از غوطه وری یا لغزش بیرون، خشک شود. همچنین قلم مو و قلم مفید برای رنگ آمیزی آویزان، این روش بیشتر برای لعاب استفاده می شود، مانند اوایل سلسله مینگ ظروف آبی و سفید اغلب خطوط قلم مو ظاهر می شود، می توان مشاهده کرد که از این روش استفاده شده است. علاوه بر این، اگرچه یک روش "آویزان" وجود دارد، اما عمدتا برای اشیاء بزرگ یا نازک استفاده می شود. به عنوان مثال، چینی نازکی که به نظر می رسد می تواند توسط به اصطلاح "اکسترودر" از بین برود، به جز استفاده از این روش، روش لعاب آویز دیگری ندارد. این روش به این صورت است که ابتدا در داخل لعاب، قسمت بیرونی بدنه خالی را نازک خشک کنید و سپس به بیرون لعاب بپاشید. به عنوان مثال، آثار کوره معروف جیائو تان در سلسله سونگ نازک و ضخیم بود و ضخامت لعاب حتی یک تا سه برابر لعاب خالی بود. اگر به قطعات این کارها دقت کنید مشخص می شود که لعاب آویز دو یا سه لایه است، بنابراین این نوع چینی در مورد روش آویز اسپری است. نمونه دیگر قرمز شکوفه هلو در دوره Kangxi است که با قرمز Lang Kiln متفاوت است. بر اساس نامه معروف دانتکل که در آن زمان در جینگدژن زندگی می کرد، آن را نیز به «روش لعاب پاشی» می ساختند.

هنگامی که بدنه شمش سرامیکی لعاب آویزان در کوره کلسینه می شود، آب و سایر مواد فرار موجود در شمش و کوره باید از بین بروند و شروع به جمع شدن کنند، در حالی که بدنه بیلت گرم می شود و انبساط حرارتی ایجاد می کند. در دمای معینی، برخی از اجزای بدنه بیلت شروع به ذوب شدن می کنند و مایع تشکیل می دهند تا منافذ بدنه بیلت را پر کرده و دوباره جمع شوند. لعاب همچنین باعث انبساط و انقباض حرارتی می شود. زمانی که انقباض لعاب بیشتر از بلنک باشد، ترک هایی روی لعاب ایجاد می شود و زمانی که انقباض لعاب کمتر از بلنک باشد، به راحتی می توان «دلعاب» تولید کرد. برخی از مواد فرار تا زمانی که درجه حرارت بالا نباشد شروع به تبخیر نمی کنند. برای جلوگیری از خروج گاز و ایجاد حباب پس از ذوب لعاب، دمای کوره را نباید قبل از شروع ذوب شدن لعاب به سرعت افزایش داد، بلکه باید به آرامی کلسینه شود تا منتظر خروج گاز بماند. به این ترتیب بعد از خروج گاز گرم می شود تا لعاب کاملا حل شود. اگر دما در این زمان خیلی سریع افزایش یابد، تولید حباب خالی یا حباب لعاب آسان است.